Czy jeśli powiem, że ta książka była nudna, ale i tak mi się podobała to nie będzie to dziwne? Myślę, że będzie, ale to prawda. Dłużyło mi się jej czytanie, bo długo czekałam aż coś się wydarzy. Późno to nastąpiło, ale warto było czekać.
Lincoln pracuje w dziale IT, ale nie jest typowym informatykiem. Jego zajęcie polega na czytaniu cudzych maili i wyłapywaniu niewłaściwych słów, których dopuścili się pracownicy. Nie brzmi ambitnie... Ale to przestało przeszkadzać młodemu mężczyźnie kiedy przeczytał korespondencję między Jennifer a Beth. Nie wysyłał im upomnień - chociaż powinien - i wciąż czytał ich rozmowy. Poznał je na tyle, że jedną z nich zaczął darzyć uczuciem. Beth stała się obiektem jego marzeń a kiedy odkrył, że ona również zwróciła na niego uwagę, nie mógł się doczekać kolejnych rozmów przyjaciółek.
Rzeczywiście po samym opisie książki, spodziewałam się czegoś więcej, jednak nie jestem zawiedziona. Zwłaszcza, że bardzo różni się od innych pozycji w swojej kategorii.
Książka jest o młodzieży. Ale czy jest to książka młodzieżowa? Nie jestem pewna. Wydaje mi się, że trzeba osiągnąć pewną dojrzałość, żeby ją przeczytać, przemyśleć, zrozumieć i zaakceptować.
Książka opowiada o trójce młodych ludzi, których los połączył ze sobą w różnym czasie. Jeremy, Mira i Sebby. Każde jest samotnikiem. Każde ma problemy - wcale nie typowe, z którymi musi zmierzyć się każdy nastolatek. Wydaje się, że osobno są kruchymi istotami, niepasującymi do otoczenia, ale razem tworzą silną całość. Czy tak jest naprawdę?
Myślę, że czasem sami budujemy wokół siebie skorupę, w którą potem za bardzo uwierzymy i boimy się wychylić. Czasem jedno niepowodzenie, może głupsze zachowanie wśród znajomych spowoduje zamknięcie się w sobie i strach przed ewentualnym wyśmianiem. A tak naprawdę? Wszyscy popełniamy błędy, każdemu zdarzyło się powiedzieć coś niestosownego - ważne, żeby tego nie rozpamiętywać i ruszyć dalej. Ważne, żeby znaleźć w sobie siłę na poradzenie z problemem. Ważne, żeby siebie zaakceptować.
Trzecia część... dobra część. Właściwie to cieszę się, że nie przeczytałam serii w poprawnej kolejności, bo pierwsza część - w mojej opinii - nie była udana i gdybym od niej zaczęła, prawdopodobnie nie dotrwałabym do trzeciej książki.
Jack i Grace tworzą tytułowy gorący związek i choć wydawałoby się, że nic nie stanie na drodze ich szczęśliwego życia, ten "najseksowniejszy mężczyzna na świecie" zaczyna imprezować. Problem pozornie wydaje się błahy, jednak w istocie mocno komplikuje życie tych dwojga. Jack coraz więcej pije, wraca coraz później do domu, w ogóle nie wraca na noc, wyjeżdża na dłużej...
Jak zakończy się ta historia miłosna - czy tak jak wszystkie podejrzewamy, czy może Alice Clayton postanowiła nas zaskoczyć? Sprawdźcie same. :)
Pamiętam dwie poprzednie książki z serii. Pamiętam jak cieszyłam się, że dałam szansę pierwszej części (Kocham Nowy Jork), ponieważ dopiero po kilkudziesięciu stronach mnie zachwyciła. Jak dowiedziałam się o premierze Kocham Rzym, z niecierpliwością czekałam aż będę ją miała w swoich rękach. Czy po przeczytaniu dalej mam w sobie taki entuzjazm?
Antoine zaprasza Catherine na romantyczny pobyt w Rzymie. Praca i obowiązki psują te plany i zamiast ukochanego mężczyzny, Catou będzie musiała zadowolić się Rikashem - uroczym asystentem. I tak z romantycznej podróży zrobi się prywatne śledztwo pełne przygód - niekoniecznie przyjemnych.
Nie mogę powiedzieć, że polecam książkę. Bo choć jej opis może wydawać się interesujący, to za dużo tam mody (chyba, że komuś wyda się to ciekawe) i za długo czekałam na choćby najmniejszą akcję, która i tak nie zrobiła na mnie dużego wrażenia.
Cieszę się, że tym razem się nie zawiodłam, bo poprzednią książką tej Autorki ("Klątwa") nie byłam zachwycona. Tym razem dostałam dobry kryminał z małą dawką romansu.
Grupa przyjaciół, którzy znają się od dzieciństwa przeżywa trudne chwile, przez zaginięcie Sheili - jednej z nich. Co prawda nie wszyscy wierzą w to, że coś mogło jej się stać - w końcu prowadziła lekkie i zabawowe życie. Kelsey, która nieco oddaliła się od grupy, zostaje zaproszona przez zaginioną i - zaniepokojona - rozpoczyna poszukiwania dziewczyny. Nie tylko ona, bo wśród znajomych jest też Dane - detektyw. On zdaje się wiedzieć najwięcej na temat przyjaciółki... Co stało się z Sheilą? Rzeczywiście gdzieś dobrze się bawi, czy zaginęła? Żyje czy nie? Czy wszyscy przyjaciele są uczciwi?
Przeczytajcie, bo warto!
Książka jest erotykiem. Zdecydowanie się z tym zgadzam, ale ja przede wszystkim określiłabym ją intensywną. Wszystko w niej takie jest. Pełne napięcia rozmowy, każde zbliżenie Brooke i Remiego... Chemię między nimi czuje nawet czytelnik.
Treść jest kontynuacją poprzedniej części. Tym razem jednak bogatsza o nowego bohatera... Ale o tym dowiecie się czytając Mine, czyli książce o mężczyźnie silnym, twardym, niezależnym, ale dbającym o swoją kobietę i przyjaciół, dla których potrafi zrzucić skorupę oraz o kobiecie - którą miłość uczyniła mocniejszą i potrafiącą zawalczyć o swoje szczęście - czyli o swoich najbliższych.
Lektura nie wyniesie Was na wyżyny intelektu, ale wzbudzi emocje - również te, których być może nie byłyście świadome, że w Was są.
To niesamowite, żeby mieć taką wyobraźnię, taki zasób słów i - po prostu - tak gigantyczny talent do napisania książki. A właściwie książek. Wciąż nie mogę się nadziwić jak wielki jest to Autor.
A jaką historię przedstawił nam tym razem? Z całą pewnością niebanalną. Arthur Costello to młody lekarz, który dziedziczy Latarnię Dwudziestu Czterech Wiatrów. Niby nic nadzwyczajnego, ale - łamiąc przykazaną zasadę - otwiera w niej pewne drzwi... I wtedy zaczyna się jego koszmar. Okazuje się, że od tej chwili będzie żył tylko jeden dzień w roku. Jak długo to będzie trwało? Czy uda mu się coś na trwałe zbudować? Jak Musso wyjaśni nam tę niezwykłą podróż w czasie? Pytań całe mnóstwo a odpowiedź jest na wyciągnięcie ręki. W Jego książce. Magicznej książce. "Ta chwila" - warto poświęcić jej swój wolny czas.
I tylko jeden cytat, który możemy też przeczytać na okładce: "Nie zapomnij, że mamy dwa życia. Drugie zaczyna się, gdy uświadomisz sobie, że żyje się tylko raz."
Czy jeśli powiem, że ta książka była nudna, ale i tak mi się podobała to nie będzie to dziwne? Myślę, że będzie, ale to prawda. Dłużyło mi się jej czytanie, bo długo czekałam aż coś się wydarzy. Późno to nastąpiło, ale warto było czekać.
